شماره سه در باب مکتب چیزیسم شاخه حذف به قرینه تحمل
درباره سایت
آخرین مطالب
- آباد از خرابی ما ملک بی غمیست.
- آنجا که خانه مان است - از ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴
- گسستگی
- تموم شد.
- "من بی تو سرگردان، من بی تو حیرانم ... شرحی ز گیسویت، حال پریشانم"
- "آنجا که خانه مان است"
- ما خاکستریهای مهاجر خارج از کتگوریهای تیپیکال عالم.
- ما آزمودهایم بزرگانِ شهر را، از مِهترش پناه میاور به کِهترش...
- ماهی و گربه
- گشنگان را چو طلب ببود و قوت نبود...
امکانات وب
ایمان یعنی بری تو راه، بری دنبال زندگیت، و هر جا کم آوردی بدوی بیای بغل اونی که با کلی آیه حدیث نصیحت فرستادتت که راهو طی کنی. ایمان یعنی پناه.
پناه من، کجایی پس؟
آخر این راه، بغل کی بپرم برم وقتی نیستی؟
پناه من، کافر خسته که دیگه شاخ و دم نداره!
منتظر چی ای؟ ببین، حتی داور وسط زمینم دستتو برده بالا.
با این دک و پوز خونی، تسلیم تر از اینت باشم خدایی؟ بیخیالم نمیشی تا بکشیم نه؟
بابا ول کن این بنده له و پهو. تو رفتی مرحله بعدی! دست بردار نیستی؟
+ نوشته شده در شنبه هفدهم تیر ۱۳۹۶ساعت 20:20 توسط زینب نجوان |
برچسب:
نویسنده: مهراد مرادیان