شماره سه در باب مکتب چیزیسم شاخه حذف به قرینه تحمل
درباره سایت
آخرین مطالب
- آباد از خرابی ما ملک بی غمیست.
- آنجا که خانه مان است - از ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴
- گسستگی
- تموم شد.
- "من بی تو سرگردان، من بی تو حیرانم ... شرحی ز گیسویت، حال پریشانم"
- "آنجا که خانه مان است"
- ما خاکستریهای مهاجر خارج از کتگوریهای تیپیکال عالم.
- ما آزمودهایم بزرگانِ شهر را، از مِهترش پناه میاور به کِهترش...
- ماهی و گربه
- گشنگان را چو طلب ببود و قوت نبود...
امکانات وب
دوست دارم برم به یه شهری که فقط خودم میدونم، بشه شهر من. بعدم شروع کنم از اول خاطره ساختن برای خودم. خاطره های بیشتر خوب و کمتر بدش فقط و فقط مختص خودم باشن و بس. شهر، شهر من باشه، خاطره، خاطره من باشه، مدام از دردی خسته نباشم که از آنِ من نیست.
+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۶ساعت 21:25 توسط زینب نجوان |