شماره پنج در باب مقایسه

وقتی تو علوم عقلی و نقلی این میزان از یکی بودن مطرحه، چطور از تعمیم دادن همچین چیز باحال و مهمی به زندگی واقعی، غافلیم! حقیقت اینه که حتی تو مقایسه شرایط افراد هم باید یکی بودن رو اعمال کرد. باید اعمالشون کرد تا سطح انتظارات و توقعات به جا و درست باشن.

برای مثال، الف، یه فردیه از افراد مرفه و بالا دست جامعه. کسی که در هر زمان لزومات زندگی و فرای اونها رو در اختیار داشته و "عدم" و کاستی هیچوقت در زندگیش دیده نشده. تو این دریای امکانات و تمکن و دارایی وقتی هدیه ای برای الف خریداری میشه یا مثلا خوراکی براش تهیه میشه که باب میلش نیست، هر چند خیلی لوکس و گرون، به آسونی اونو پس میزنه. اطرافیان بعضا ناراحت میشن و میگن تو قدرنشناسی، خیلیا همینم ندارن برو خداتو شکر کن!

خوب از قالب داستان که بیرون بیایم و نگاه کنیم، الف از خودش میپرسه به من چه که ندارن، من که دارم، میتونم چیزی رو داشته باشم یا بخورم که دوست و توانایی تهیه اونو دارم. این آدم توانایی درک صحبت اطرافیان رو نداره چون با افرادی در شرایط و سطح خودش مقایسه نشده. به عبارت دیگه الف تجربه ای از عدم داشتن این امکانات نداشته که حالا بخواد با همدردی، از انجام این کار امتناع کنه. فردی از بالا ترین طبقه جامعه رو با فردی از پایین ترین طبقه جامعه مقایسه کردند و در نتیجه درک احساسی و عقلانی این تناقض برای اون حتی قابل لمس نیست! همینطور که یک فرد از قشر ضعیف تر جامعه توقعی از حضور بین اقشار بالاتر جامعه نداره.

به نظرم انسان هایی که در مقام مقایسه قرار میگیرند، حتی در جایگاه اندازه گیری میزان بدبختی، باید در یک طبقه و قشر و میزان شباهت باشن. الفی که هیچوقت طعم نبودن چیزی رو نکشیده، نباید با کسی مقایسه شه که از هر حقوقی، به حداقلش دست پیدا کرده که بعد بخواد شاکر شبیه او نبودن، باشه! حساب کردن اجناس خریداری شده و پرداخت قیمت، زمانیکه دو کفه ترازو در امتداد یک خط صاف قرار نگرفتند، جز کاری عبث نیست.