شماره سه در باب مکتب چیزیسم شاخه حذف به قرینه تحمل
درباره سایت
آخرین مطالب
- آباد از خرابی ما ملک بی غمیست.
- آنجا که خانه مان است - از ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴
- گسستگی
- تموم شد.
- "من بی تو سرگردان، من بی تو حیرانم ... شرحی ز گیسویت، حال پریشانم"
- "آنجا که خانه مان است"
- ما خاکستریهای مهاجر خارج از کتگوریهای تیپیکال عالم.
- ما آزمودهایم بزرگانِ شهر را، از مِهترش پناه میاور به کِهترش...
- ماهی و گربه
- گشنگان را چو طلب ببود و قوت نبود...
امکانات وب
میترسم یه روز از خواب بیدار شم و نتونم دیگه از جام پاشم، یا اصلا نه از خواب بیدار شم نه از جام، و هنوز تو این دنیا یه تلنبار کار ناتموم برام مونده باشه. منی که از کارای ناتموم بیزارم، میترسم یه روز نتونم از جام بلند شم و کل زندگی ,م تو این دنیا ناتموم بمونه. ترسناکه. خیلی. همین الآنش، یه کار ناتموم بزرگ این وسط هست که رو دوشم سنگینی میکنه. همه چی داره خوب پیش میره و یه چیزی این وسط باید که حل شه و نمیشه. هر دقیقه و ساعت و روز باید حملش کنی تا هفته بعد و از هفته بعد تا ماه بعد و تو بگی گرمی از سنگینیش کم شه! میترسم با کمر خم برم. با شونه های سنگین و با ذهن شلوغ برم. عزیز من، بیشتر از آهی که از غمت سینم رو سنگین کنه، نبودنته که کمرم رو خم و خم تر میکنه. یه دلتنگی وحشتناک. و این روزا که همه چی خوب پیش میره، حالا دلتنگیه که نمیذاره یه نفس راحت بکشم. میترسم با دلِ تنگ برم. میدونی چقدر ترسناکه؟
برچسب:
نویسنده: مهراد مرادیان