شماره سه در باب مکتب چیزیسم شاخه حذف به قرینه تحمل
درباره سایت
آخرین مطالب
- آباد از خرابی ما ملک بی غمیست.
- آنجا که خانه مان است - از ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴
- گسستگی
- تموم شد.
- "من بی تو سرگردان، من بی تو حیرانم ... شرحی ز گیسویت، حال پریشانم"
- "آنجا که خانه مان است"
- ما خاکستریهای مهاجر خارج از کتگوریهای تیپیکال عالم.
- ما آزمودهایم بزرگانِ شهر را، از مِهترش پناه میاور به کِهترش...
- ماهی و گربه
- گشنگان را چو طلب ببود و قوت نبود...
امکانات وب
اول قرار به تنها اومدن بود. قرار به ساعت سه و نیم جلوی شهریور نشستن. ساعت شش با هادی برگشتن بالا. ولی هیچکدوم نشد و دو عدد خانم ف رو زدیم زیر بغلمون و موازی پارک ساعی رو گرفتیم تا ولیعصر. سوار بی آر تی شدیم و نگامون به دماغ یکی از دوتاشون بود که نکنه قوس تازه و زیباش با ضربه آرنج یه ناکسی کج شه. کل مسیر حرف زدیم و خندیدیم و خندیدیم و خندیدیم و اهمیت ندادیم امتحان ظهر چقدر مزخرف و بیخود بود و چقدر خسته ایم از این همه که باید زندگیشون کنیم. صدای خنده و پچ پچمون از کتاب فروشی بالای پارک تا خیابون قدس و 16 آذر تو تاریکی شب پیچید که سه بار دور خودمون گشتیم و باز نفهمیدیم از کجا باید بریم. صدای خندمون به اشعار بی معنی و وزن و قافیه ی دکتر اطفالی که تقدیرنامه نفر دوم شعر سلامت رو گرفته بود.حالمون و هوامون خوب بود. خوب. تو رو، با خستگی اون هفته سخت رو گذاشتم پشت سر، با غم آقای پیر کرواتی که خانومش تازه فوت شده بود و شهریوری که بساط یخ در بهشتو جمع کرده بود، طرفای همون میدون انقلاب. صبح که مغازه ها کامل باز نبودند از خونه زدم بیرون و شب، وقتی مغازه ها میبستند، برگشتم خونه. پاهام خیلی خسته، دلم خیلی له، حالم خوب ولی.
بودی بهتر بود. نبودی، گذشت.
برچسب:
نویسنده: مهراد مرادیان