عشق است و داو اول بر نقد جان توان زد. ..

پرسیده بودم "اگر شجاع تر بودید کدام کار را اول از همه انجام میدادید؟" چهار نفر گفتند "ترکش میکردم. دل میکندم. تمامش میکردم. از زندگیم پاکش میکردم." من هم اگر شجاع تر بودم هر چهار بلا را سرت خالی میکردم. نه. حتی اگر شجاع تر بودم با دلتنگی، تن به تن و چهره به چهره، مردانه، با تمام شرف و عزتم میجنگیدم و شانه هایم را از زیر بار سنگین همیشگیش خلاص میکردم. و نه حتی. اگر فقط کمی، کمی شجاعت داشتم، دست از خرافه گویی برمیداشتم و یقین پیدا میکردم به "الخیر ما وقع". راستی جناب شیخ، گفته بودم که دلتنگی با خودش خرافه می آورد؟ دلتنگی که از عشق برآید؟ نه. نگفته بودم. طالع این هفته نوشته است که وقت پایان دادن به کدورت ها و برگرداندن دوستی هاست. پایان دادن به چیزی که نیست چطور ممکن است؟ پایان دادن به چیزی که هیچوقت نبوده چطور؟ تمام کردن چیزی که تمام وقت تنها "تصور" میکردی وجود خارجی داشته، چطور؟ این همه مولکول هوا را چطور پیشگوی بیسواد آن طرف اینترنت نمیبیند و انتظار بازگشت دارد وقتی کوچکترین حضوری در فضا احساس نمیشود؟

آرزو کنم، آرزوی خلاصی. آرزوی خلاصی. آرزوی شجاعت. آرزوی رهایی.