شماره سه در باب مکتب چیزیسم شاخه حذف به قرینه تحمل
درباره سایت
آخرین مطالب
- آباد از خرابی ما ملک بی غمیست.
- آنجا که خانه مان است - از ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴
- گسستگی
- تموم شد.
- "من بی تو سرگردان، من بی تو حیرانم ... شرحی ز گیسویت، حال پریشانم"
- "آنجا که خانه مان است"
- ما خاکستریهای مهاجر خارج از کتگوریهای تیپیکال عالم.
- ما آزمودهایم بزرگانِ شهر را، از مِهترش پناه میاور به کِهترش...
- ماهی و گربه
- گشنگان را چو طلب ببود و قوت نبود...
امکانات وب
کل سرکه ته ظرف باقالی ها رو به بهانه اینکه "سرکه سیبه بابا مزه نداره که..." مثل یه خون آشام تشنه هورت کشیدم. پشت بندشم،همه اون گوجه سبزای پخته رو دونه دونه انداختم بالا. در این حالت عارفانه که جهان در هاله ای از مه و بهت میچرخه و اون فشار احتمالی نه رو شیش، باید عینکم رو بزنم بالا، رو به سقف بخوابم، موهای وزوزی نامجو رو تجسم کنم و زیر لب بخونم "عزیز من وقتی طلوع سر بزنه موقه رفتن منه.". در اخر هم مثل یک پهلوان لبخندی چاشنی اون صورت تازه اصلا شده کنم و دوفففف.
پ.ن. باید یه نوشته جا بذارم که بلیط قطارو پس بدن حتما.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 23:24 توسط زینب نجوان |
برچسب:
نویسنده: مهراد مرادیان