شماره سه در باب مکتب چیزیسم شاخه حذف به قرینه تحمل
درباره سایت
آخرین مطالب
- آباد از خرابی ما ملک بی غمیست.
- آنجا که خانه مان است - از ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴
- گسستگی
- تموم شد.
- "من بی تو سرگردان، من بی تو حیرانم ... شرحی ز گیسویت، حال پریشانم"
- "آنجا که خانه مان است"
- ما خاکستریهای مهاجر خارج از کتگوریهای تیپیکال عالم.
- ما آزمودهایم بزرگانِ شهر را، از مِهترش پناه میاور به کِهترش...
- ماهی و گربه
- گشنگان را چو طلب ببود و قوت نبود...
امکانات وب
بر نیمکت گهواره ای مینشینیم. از عباسیان شروع میکنیم تا به دهه سی و چهل، دو دهه طلایی، با عیار های خیلی بالا. آن زمان که بازرگان بود و مطهری و طالقانی، امام موسی بود، چمران و سحابی و یزدی بودند، بهشتی بود، جلال بود. آن زمان که حسینیه ارشاد بود و سخن از اسلام ناب. آن زمان که شریعتی، بود، شریعتی، شریعتی که برود بالا، رک و پوست کنده حرف بزند و مردم بیدار را به شور بیاورد.
فکر کردم کاش همان مقدار که با پوشیدن پیراهن های گلدار و عینک های کائوچویی بزرگ و فیلسوف مابانه در حسرت گذشته ها بودیم، اندوه بیشتری از نبودن تنها یکی از آن انجمن هزار و سیصد و سی تا اواخر چهل، در دلمان موج میزد.
کاش، روستایی زاده ای کوچک، دانش آموز کلاس ادبیات شریعتی بودم.
شریعتی هم ساکن شهر توتی بود.
بعدها نوشتم:
خوب اسم این مطلب شد علی ها تنهایند چون علی تنهاست نام کتاب شریعتیست و علی شریعتی هم تنها بود. علی ها تنهایند، چون از شانس بد در فارسی مثنی علامت خاصی ندارد. و در این حین ناگهان علی نامی که خودش را خیلی تنها و بیکس می پندارد، این نوشته را میخواند. و خوب علی داریم تا علی!
چی بگم از بار این گُرگیجگی کم میکنه؟!
+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم تیر ۱۳۹۶ساعت 18:40 توسط زینب نجوان |
برچسب:
نویسنده: مهراد مرادیان