شماره سه در باب مکتب چیزیسم شاخه حذف به قرینه تحمل
درباره سایت
آخرین مطالب
- آباد از خرابی ما ملک بی غمیست.
- آنجا که خانه مان است - از ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴
- گسستگی
- تموم شد.
- "من بی تو سرگردان، من بی تو حیرانم ... شرحی ز گیسویت، حال پریشانم"
- "آنجا که خانه مان است"
- ما خاکستریهای مهاجر خارج از کتگوریهای تیپیکال عالم.
- ما آزمودهایم بزرگانِ شهر را، از مِهترش پناه میاور به کِهترش...
- ماهی و گربه
- گشنگان را چو طلب ببود و قوت نبود...
امکانات وب
امروز، اولین روز از ششمین ماه از هزار و سیصد و نود و ششمین سال از تقویم زمانی کل هستی پیرامونه. شهریور شروع میشه و مرداد در واپسین روز های رفتنش، زهرش رو میریزه و با کشوندن رد پای سیاهش رو دل و روحمون باالاخره دل از امسال میکنه.
نمیتونم بشینم کنار پنجره و تموم دلخوشیمو مختص دیدن یه روز آفتابی دیگه و لذت بردن از هوای گرم و صدای پرنده ها کنم. حس میکنم همه خاطره های خوب مرداد دارن تو دهنم فید میشن و به جاشون خاطره های گند اخرش مثل قیر سیاه میان جلو و دید رو تیره و تار میکنن. بی تعارف بگم که از تابستون متنفرم، متنفر.
+ نوشته شده در چهارشنبه یکم شهریور ۱۳۹۶ساعت 8:35 توسط زینب نجوان |