مدت زمان اقامت افراد تو شهرمون رو از شدت اعتراضاتشون به رانندگی اون یکی دسته از افراد پشت فرمون متوجه میشم. اونی که با داد و فریاد زیاد جلو میره و نسبت به عدم توقف ماشین ها پشت خط عابر اخم میکشه تو هم و با تحکم به زِبرا کِراسا اشاره میکنه، دقیقا همونیه که دیروز از هواپیما پیاده شده و با وجود جِدلَگ شدید اومده تا قهوه صبحشو از دانکین دوناتز بخره و هنوز نفهمیده قوانین و تابلو ها تو این شهر کاره ای نیستند و خودتی که باید مراقب شیشه عمرت باشی و تمام تلاشت رو برای زنده رد شدن از خیابون ها بکنی. هضمش البته برای اروپایی های همیشه آن اِسکِژوآل باید سخت تر از ما آسیایی های خر در چمن باشه.
برچسب:
نویسنده: مهراد مرادیان