شماره سه در باب مکتب چیزیسم شاخه حذف به قرینه تحمل
درباره سایت
آخرین مطالب
- آباد از خرابی ما ملک بی غمیست.
- آنجا که خانه مان است - از ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴
- گسستگی
- تموم شد.
- "من بی تو سرگردان، من بی تو حیرانم ... شرحی ز گیسویت، حال پریشانم"
- "آنجا که خانه مان است"
- ما خاکستریهای مهاجر خارج از کتگوریهای تیپیکال عالم.
- ما آزمودهایم بزرگانِ شهر را، از مِهترش پناه میاور به کِهترش...
- ماهی و گربه
- گشنگان را چو طلب ببود و قوت نبود...
امکانات وب
خیلی سریع و صریح به همه چی عادت کردیم تو زندگی. سوال اینه که این توانایی بزرگ از کجا نشات میگیره؟!
پنی شد ریال! ما اُکی بودیم.
ریال شد سِنت. اُکی بودیم.
نیوتون هال شد میسیگا رُود، باز اُکی بودیم.
شهروند شد اَزدا، تِسکو شد والمارت! کماکان راحت کنار اومدیم!
میگم سریع چون غیر چند تا تُپُقِ (سوتی؟) اتفاقی، حرفِ این همه تغییرم تو دهنامون راحت میچرخه و به نظر نمیرسه مشکل خاصی داشته باشیم! انقد راحت چطور میتونیم کنار بیایم با همه چی، اگه معنی عادت رو کنار اومدن در نظر بگیریم!
نمیدونم واقعا. فعلا بی جواب بودن، خوش بودنه.
به طرز خضعولی امیدوارم درباره تو هم یه تغییری صورت بگیره؛ درباره این همه توهم. یه آدمی بشه جای یه آدم دیگه، یه دوست داشتنی جای یه دوست داشتن دیگه، دِ آخه نامردیه این همه دلتنگی، نامردیه این همه دلتنگی!
+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم مهر ۱۳۹۶ساعت 18:48 توسط نجوان
|
برچسب:
نویسنده: مهراد مرادیان