کارم شده دلداری دادن به آدما؛ خوروندن حرفایی که حالا خودمم در دو به شکیشون کرال میزنم.
در دل، فغانم هواست از برای این همه هیچ بودن این انسان پوچ. ..
+ نوشته شده در چهارشنبه هشتم آذر ۱۳۹۶ساعت 2:41  توسط نجوان |
شماره سه در باب مکتب چیزیسم شاخه حذف به قرینه تحمل
درباره سایت
آخرین مطالب
- آباد از خرابی ما ملک بی غمیست.
- آنجا که خانه مان است - از ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴
- گسستگی
- تموم شد.
- "من بی تو سرگردان، من بی تو حیرانم ... شرحی ز گیسویت، حال پریشانم"
- "آنجا که خانه مان است"
- ما خاکستریهای مهاجر خارج از کتگوریهای تیپیکال عالم.
- ما آزمودهایم بزرگانِ شهر را، از مِهترش پناه میاور به کِهترش...
- ماهی و گربه
- گشنگان را چو طلب ببود و قوت نبود...
امکانات وب
برچسب:
نویسنده: مهراد مرادیان