آینده...

از دست فروش زیر پل کترا- مازوبن یه قاشق چوبی خریدم که تو مخیله قاشقه نمیگنجید آمریکا که هیچی، تا تهرانم تو کیفم بمونه. از اونور شلوار لی گپی که تو عراق جا موند، حالا معلوم نیست پای کیه. اجسام و وسایلم حتی نمیدونن قراره دو روز بعد چی به سرشون بیاد یا حتی کجا باشن، ما آدما پس نگران چی هستیم، مایی که انگار جای خود داریم...

+ نوشته شده در سه شنبه ۲۸ آذر ۱۳۹۶ساعت 0:30&nbsp توسط نجوان |