آبان

نون به دست سراشیبی رو گرفتم به سمت خونه. غره به خود، زیر لب آواز میخوندم. نون یخ کرده بود تو هوای آبان , و کم کم میرفت که از ریخت بیفته زیر بارونش.

پارسالم آبان ماه بود که تهران بارون میومد. خبراش میرسید. مثل بچه های پنج ساله بخار رو شیشه اتوبوسو که میبینم یادت میکنم. فاطمه میگفت کولی بازی درآوردم. میگفت لازم بود این همه؟ نمیدونستم. من فقط دوست داشتم فرار کنم. و به نبودنت فکر نکرده بودم. تو دروغ میگفتی؟ نمیدونم. فقط میدونم بیست و چند آبان نود و هفت، عین بیست و چند آبان نود و شش بود که بارون میومد و نون ها رو از ریخت مینداخت و شیشه های اتوبوسا بخار میکردن و خانم ها چادرهاشون رو میزدن زیر بغلشون و زیر لب آواز میخوندن و دل ها تنگ میشد برای کسایی که شاید اصلا نبودن از اول هم.

نون تازه از تنور درومده رو گرفتم رو شعله های گاز تا گرم شه. از کولی بازی من بود یا حرف اضافه تو، آگاهانه بی خبرم ولی آبانت، مبارک جناب خوشبین.